ยากอบ บุตรอัลเฟอัส สาวกเงียบ ผู้ซื่อสัตย์โดยไม่โดดเด่น

ตอนที่ 9 ยากอบ บุตรอัลเฟอัส สาวกเงียบ ผู้ซื่อสัตย์โดยไม่โดดเด่น

พระคัมภีร์อ้างอิงหลัก มัทธิว 10:3 มาระโก 3:18 ลูกา 6:15

ยากอบ บุตรอัลเฟอัส

สาวกเงียบ ผู้ซื่อสัตย์โดยไม่โดดเด่น

    ยากอบ บุตรอัลเฟอัส เป็นหนึ่งในสิบสองอัครสาวกของพระเยซูคริสต์ ชื่อของท่านปรากฏอยู่ในรายชื่อสาวกใน มัทธิว 10:3 มาระโก 3:8 และลูกา 6:15 แต่แทบไม่มีรายละเอียดใดเกี่ยวกับคำพูด การอัศจรรย์ หรือบทบาทเด่นของท่านถูกบันทึกไว้เลย ความเงียบนี้เองทำให้ยากอบ บุตรอัลเฟอัส กลายเป็นหนึ่งในบุคคลที่ถูกมองข้าม มากที่สุดในพระคัมภีร์ใหม่

    ตามธรรมเนียมประเพณีของคริสตจักรยุคแรก ยากอบผู้นี้มักถูกเรียกว่า “ยากอบน้อย” เพื่อแยกจากยากอบ บุตรเศเบดี นักวิชาการบางสายเสนอว่า คำว่า “น้อย” หรือ “คนเล็ก” อาจหมายถึงรูปร่าง ฐานะ หรือบทบาทในสายตาของสังคม มิใช่ความสำคัญฝ่ายจิตวิญญาณ สิ่งนี้สะท้อนรูปแบบการทรงเรียกของพระเยซูอย่างชัดเจน คือพระองค์ทรงเลือกคนธรรมดา ผู้ไม่เป็นที่จับตา เพื่อร่วมในพระราชกิจอันยิ่งใหญ่

    แม้พระคัมภีร์จะไม่บันทึกผลงานของยากอบ บุตรอัลเฟอัสไว้อย่างชัดเจน แต่การที่ชื่อของท่านถูกรวมอยู่ในกลุ่มอัครสาวกจนถึงที่สุดเป็นพยานถึงความซื่อสัตย์ และความเพียรในการติดตามพระคริสต์อย่างเงียบงัน คริสตจักรยุคต้นเชื่อว่า ยากอบยังคงประกาศข่าวประเสริฐ หลังการเป็นขึ้นจากความตาย และจบชีวิตด้วยการเป็นพยานความเชื่อ แม้ไม่มีรายละเอียดชัดเจน แต่ตามธรรมเนียมประเพณียืนยันว่าความเงียบของท่าน ไม่ได้หมายถึงความไร้ค่า หากคือความมั่นคงที่ไม่สั่นคลอน

    ยากอบ บุตรอัลเฟอัส จึงเป็นภาพสะท้อนของสาวกจำนวนมาก ในประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนา ผู้ไม่ถูกจารึกชื่อในหน้าประวัติศาสตร์ แต่เป็นรากฐานที่ทำให้คริสตจักรเติบโตอย่างมั่นคง

ข้อคิดสำหรับวันนี้

    ชีวิตของยากอบ บุตรอัลเฟอัส เตือนใจเราว่า พระเจ้ามิได้ทรงประเมินคุณค่าของมนุษย์จากความโดดเด่น หรือการได้รับการยอมรับจากสาธารณชน แต่ทรงมองที่ความซื่อสัตย์ ในการดำเนินชีวิตต่อหน้าพระองค์ ผู้รับใช้ที่ไม่มีใครเห็น อาจเป็นผู้ที่พระเจ้าทรงพอพระทัยยิ่งที่สุด

    ในโลกที่ยกย่องเสียงดัง ความสำเร็จ และภาพลักษณ์ ยากอบสอนเราว่าการติดตามพระคริสต์อย่างเงียบสงบ ทำหน้าที่ของตนด้วยความสัตย์ซื่อทุกวัน คือการนมัสการรูปแบบหนึ่ง หากวันนี้งานของท่านดูเล็กน้อยไม่มีใครกล่าวถึง จงระลึกว่าพระเจ้าทรงเห็นและความซื่อสัตย์นั้น ไม่เคยสูญเปล่าในสายพระเนตรของพระองค์

โธมัส ผู้สงสัย แต่จบลงด้วยคำสารภาพความเชื่อยิ่งใหญ่

ตอนที่ 8 โธมัส ผู้สงสัย แต่จบลงด้วยคำสารภาพความเชื่อยิ่งใหญ่

พระคัมภีร์อ้างอิงหลัก มัทธิว 10:3 มาระโก 3:18 ลูกา 6:15 และ ยอห์น 20:24–29

โธมัส ผู้สงสัย แต่จบลงด้วยคำสารภาพความเชื่ออันยิ่งใหญ่

    โธมัสเป็นหนึ่งในอัครสาวกสิบสองคน ที่พระเยซูทรงเลือกอย่างเป็นทางการ รายชื่อของเขาปรากฏ ในบัญชีอัครสาวกทั้งสามชุดคือ มัทธิว 10:3 มาระโก 3:18 และลูกา 6: 15 แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นศิษย์วงใน มิใช่ผู้ติดตามชายขอบ แม้พระคัมภีร์จะไม่ได้เล่าเรื่องชีวิตของโธมัสมากเท่าบางคน แต่ทุกครั้งที่เขาปรากฏ กลับสะท้อนบุคลิกที่ชัดเจน หนักแน่น และจริงใจอย่างยิ่ง

    ชื่อของเขา โธมัส มาจากภาษา อรา-เมอิก แปลว่า แฝด และในพระกิตติคุณยอห์น มีการแปลซ้ำเป็นภาษากรีกว่า ดิดุโมส ซึ่งก็แปลว่า แฝด เช่นกัน นักวิชาการหลายท่าน เห็นว่าชื่อเล่นเช่นนี้ อาจสะท้อนบุคลิกสองด้านคือ ระหว่างความเชื่อกับคำถามระหว่างความกล้าหาญกับความลังเล แต่สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอ ตรงกันข้าม มันเผยให้เห็นมนุษย์ที่ไม่ยอมรับความจริงแบบผิวเผิน

    ก่อนเหตุการณ์การเป็นขึ้นจากตาย โธมัสเคยแสดงความกล้าหาญอย่างเงียบเงียบ เมื่อพระเยซูทรงตั้งพระทัยจะเสด็จกลับไปแคว้นยูเดีย ทั้งที่มีภัยอันตราย โธมัสเป็นคนพูดว่า ให้เราไปตายกับพระองค์เถิด คำพูดนี้ ไม่ใช่คำพูดของคนขี้สงสัย แต่เป็นคำพูดของผู้ภักดีที่พร้อมเดินไปจนสุดทาง แม้จะไม่เข้าใจทุกอย่างก็ตาม

    ภาพจำของโธมัส ในประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนา มักผูกติดกับเหตุการณ์ หลังการเป็นขึ้นจากตาย เมื่อพระเยซูทรงปรากฏแก่บรรดาศิษย์ แต่โธมัสไม่ได้อยู่ด้วย เขาปฏิเสธที่จะเชื่อ คำบอกเล่าของผู้อื่น และกล่าวว่า หากไม่ได้เห็นรอยตะปู และเอามือแตะสีข้าง ก็จะไม่เชื่อ เหตุการณ์นี้ใน ยอห์น 20:24-29 ไม่ได้บันทึก เพื่อประณามโธมัส แต่เพื่อเผยให้เห็นการเดินทางของความเชื่อ ที่ต้องผ่านความซื่อสัตย์ต่อความจริง

    แปดวันต่อมา พระเยซูทรงปรากฏอีกครั้ง และครั้งนี้โธมัสอยู่ด้วยพระองค์ไม่ทรงตำหนิ ไม่ทรงลดคุณค่า แต่ทรงเชื้อเชิญ ให้โธมัสตรวจสอบตามที่เขาร้องขอ และในขณะนั้น โธมัสไม่ได้บันทึกว่าได้เอามือแตะจริงหรือไม่ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นแน่นอนคือ การทรุดลงของหัวใจ พร้อมคำสารภาพของความเชื่อที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคำหนึ่ง ในพระคัมภีร์ใหม่ "องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​ข้า​พระ​องค์ พระ​เจ้า​ของ​ข้า​พระ​องค์" คำสารภาพนี้ไม่ได้เป็นเพียงการยอมรับการเป็นขึ้นจากตาย แต่เป็นการยอมรับ พระลักษณะของพระคริสต์ อย่างเต็มรูปแบบ

    ในประวัติศาสตร์คริสเตียนยุคแรก โธมัสไม่ได้หยุดอยู่แค่คำสารภาพนั้น ตามธรรมเนียมประเพณีของคริสตจักรตะวันออก โดยเฉพาะในอินเดีย ระบุว่าโธมัสเป็นผู้นำข่าวประเสริฐ ไปไกลถึงชายฝั่งมาลาบาร์ และวางรากฐานคริสตจักรในดินแดนที่อยู่นอกอาณาจักรโรมัน เรื่องราวเหล่านี้สะท้อนว่า ผู้ที่เคยถูกเรียกว่า ผู้สงสัย กลับกลายเป็นผู้ประกาศความเชื่ออย่างกล้าหาญในพื้นที่ที่ยากลำบากที่สุด

ข้อคิดสำหรับเราในวันนี้

    โธมัสสอนเราว่า ความสงสัยที่ซื่อสัตย์ ไม่ใช่ศัตรูของความเชื่อ แต่เป็นสะพานไปสู่ความเชื่อที่หยั่งรากลึก พระเยซูไม่ได้ทรงผลักไสผู้ที่ตั้งคำถาม แต่ทรงสำแดงพระองค์ แก่ผู้ที่แสวงหาความจริงด้วยใจจริง ในโลกปัจจุบัน ที่เต็มไปด้วยข่าวสาร ความคลุมเครือ และความเชื่อแบบสำเร็จรูป โธมัสเตือนเราว่า ความเชื่อที่แท้ ไม่ใช่การเชื่อตามกันไป แต่คือการพบพระคริสต์ด้วยตนเอง และเมื่อเราได้พบแล้ว ความสงสัยจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นคำสารภาพจากใจว่า พระองค์ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าและเป็นพระเจ้าของชีวิตเราเอง

มัทธิว คนเก็บภาษี ผู้ได้รับพระคุณเหนือความคาดหมาย

ตอนที่ 7 มัทธิว คนเก็บภาษี ผู้ได้รับพระคุณเหนือความคาดหมาย

พระคัมภีร์อ้างอิงหลัก มัทธิว 10:3 มาระโก 3:18 ลูกา 6:15 มัทธิว 9:9–13

มัทธิว คนเก็บภาษี ผู้ได้รับพระคุณเหนือความคาดหมาย

    ในรายชื่ออัครสาวกทั้งสิบสองคน ชื่อหนึ่งที่ชวนให้ผู้อ่านสะดุดใจเสมอ คือ มัทธิว หรือที่พระกิตติคุณมาระโก และลูกาเรียกว่า เลวี ชายผู้นี้ไม่ได้มาจากตระกูลรับบี ไม่ได้เป็นธรรมาจารย์ และไม่ได้รับการยอมรับจากสังคมยิวในยุคนั้นเลย ตรงกันข้ามเขาเป็นคนเก็บภาษี ผู้ซึ่งถูกมองว่าเป็นคนบาป เป็นผู้ทรยศ และเป็นเครื่องมือของอำนาจโรมัน

    มัทธิว บทที่ 10 ข้อ 3 มาระโก บทที่ 3 ข้อ 18 และลูกา บทที่ 6 ข้อ 15 ระบุชื่อเขาไว้ ในรายชื่ออัครสาวก อย่างเรียบง่าย ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีการปกป้องภาพลักษณ์ใดใด แต่เมื่อย้อนกลับไป ดูจุดเริ่มต้นใน มัทธิว บทที่ 9 ข้อ 9 ถึง 13 เราจะพบเรื่องราวที่เผย ให้เห็นพระทัยของพระเยซูอย่างลึกซึ้ง และเผยความหมาย ของพระคุณที่เกินความคาดหมายของมนุษย์

    ในศตวรรษที่หนึ่ง ระบบเก็บภาษีของจักรวรรดิโรมัน ในแคว้นยูเดียและกาลิลี ใช้วิธีประมูลสิทธิ์การเก็บภาษี ผู้ที่ชนะการประมูลต้องส่งเงินตามที่กำหนดให้โรมัน และสามารถเก็บเกินจากนั้น เพื่อเป็นกำไรของตนเอง ระบบนี้เปิดช่องให้เกิดการเอารัดเอาเปรียบอย่างกว้างขวาง

    ในสายตาของชาวยิว คนเก็บภาษี ไม่เพียงเป็นคนโลภ แต่ยังเป็นมลทินทางศาสนา พวกเขาต้องติดต่อ กับคนต่างชาติ ทำงานให้จักรวรรดิผู้กดขี่ และมักถูกจัดอยู่ในกลุ่มเดียวกับคนบาปและหญิงแพศยา การคบหากับคนเก็บภาษี จึงหมายถึงการยอมรับความไม่บริสุทธิ์ทั้งทางสังคมและศาสนา

    มัทธิว จึงเป็นบุคคลที่แทบไม่มีคุณสมบัติใดๆ ที่โลกศาสนา ในยุคนั้นจะยอมรับว่าเหมาะสมสำหรับการเป็นสาวกของพระเมสสิยาห์

การทรงเรียกที่พลิกชีวิต

    มัทธิว บทที่ 9 ข้อ 9 บรรยายเหตุการณ์อย่างกระชับ พระเยซูทรงเห็นมัทธิวกำลังนั่งอยู่ที่ด่านเก็บภาษี และตรัสกับเขาว่า จงตามเรามา ข้อความสั้นสั้นนี้ ซ่อนพลังมหาศาลไว้ มัทธิวลุกขึ้น และตามพระองค์ไปทันที ไม่มีการต่อรอง ไม่มีเงื่อนไข ไม่มีการขอเวลา จัดการชีวิตเดิม

    ในมุมของประวัติศาสตร์ศาสนายิว การตอบสนองเช่นนี้ เทียบได้กับการละทิ้งอัตลักษณ์เดิมอย่างสิ้นเชิง คนเก็บภาษีไม่อาจกลับไปเป็นคนเดิมได้อีก หากเขาละงานนั้นแล้ว เขาก็สูญเสียทั้งรายได้ และที่ยืนในระบบโรมัน มัทธิวเลือกพระเยซูเหนือความมั่นคงทั้งหมดที่เขาเคยมี

    ต่อมา เมื่อพระเยซูเสวยร่วมกับคนเก็บภาษีและคนบาป ฟาริสีตั้งคำถามด้วยกรอบศาสนศาสตร์แบบเดิม แต่พระเยซูทรงตอบ ด้วยคำประกาศที่เป็นหัวใจของข่าวประเสริฐ พระองค์ไม่ได้มาเพื่อเรียกคนชอบธรรม แต่มาเพื่อเรียกคนบาป  และทรงอ้างคำของผู้เผยพระวจนะว่า พระเจ้าทรงพอพระทัยความเมตตามากกว่าพิธีกรรม

มัทธิวในฐานะพยานแห่งพระคุณ

    สิ่งที่น่าประทับใจคือ เมื่อมัทธิวเขียนพระกิตติคุณ เขาไม่พยายามลบอดีตของตนเอง ตรงกันข้าม เขาเรียกตัวเองตรงตรงว่า มัทธิว คนเก็บภาษี ชื่อที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นตราบาป กลับกลายเป็นพยานแห่งพระคุณ

    ในมุมประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนา มัทธิว เป็นตัวอย่างของการทรงเลือก ที่ไม่เป็นไปตามตรรกะของมนุษย์ พระเจ้าทรงใช้ผู้ที่สังคมรังเกียจ มาเป็นผู้บันทึกเรื่องราวของพระเมสสิยาห์ สำหรับคริสตจักรยุคแรก และสำหรับคริสตชน ทุกยุคทุกสมัย

ข้อคิดสำหรับวันนี้

    เรื่องราวของ มัทธิวเตือนใจเราว่า พระคุณของพระเจ้า ไม่ได้ตั้งอยู่บนภาพลักษณ์อดีต หรือการยอมรับ จากสังคม พระเยซูทรงเห็นค่าของมนุษย์ก่อนที่โลกจะติดป้ายตัดสินเขา

    วันนี้ ไม่ว่าเราจะรู้สึกว่าตนเองอยู่ไกลจากพระเจ้ามากเพียงใด หรือแบกประวัติชีวิตที่ไม่น่าภูมิใจไว้แค่ไหน เสียงเรียก จงตามเรามา ยังดังอยู่เสมอ พระคุณที่เปลี่ยนมัทธิว จากด่านเก็บภาษี ให้เป็นอัครสาวก ยังเป็นพระคุณเดียวกันที่สามารถเปลี่ยนชีวิตของเราได้ ในวันนี้ หากเรากล้าลุกขึ้น และก้าวตามพระองค์ด้วยใจที่ยอมจำนน

บารโธโลมิว หรือ นาธานาเอล คนอิสราเอลแท้ ผู้ไม่มีอุบายในใจ

ตอนที่ 6 บารโธโลมิว หรือ นาธานาเอล คนอิสราเอลแท้ ผู้ไม่มีอุบายในใจ

พระคัมภีร์อ้างอิงหลัก มัทธิว 10:3 มาระโก 3:18 ลูกา 6:14 ยอห์น 1:45–49

บารโธโลมิว หรือ นาธานาเอล คนอิสราเอลแท้ ผู้ไม่มีอุบายในใจ

    ท่ามกลางรายชื่อสาวกทั้งสิบสองคน มีชื่อหนึ่งที่ไม่ค่อยถูกกล่าวถึง แต่กลับได้รับคำรับรองจากพระเยซูที่ลึกซึ้งและตรงไปถึงหัวใจที่สุด ชายผู้นั้นคือ บารโธโลมิว หรือที่พระกิตติคุณยอห์นเรียกว่า นาธานาเอล เขาไม่ได้เป็นที่จดจำจากปาฏิหาริย์ยิ่งใหญ่หรือถ้อยคำเทศนาทรงพลัง แต่เป็นที่จดจำจากคุณสมบัติฝ่ายในที่หายากยิ่ง คือ ใจที่ซื่อตรงต่อพระเจ้าอย่างแท้จริง

    บารโธโลมิว และ นาธานาเอล ชื่อเดียวกัน คนเดียวกัน ในพระกิตติคุณมัทธิว มาระโก และลูกา ชื่อ บารโธโลมิว ปรากฏอยู่ในรายชื่ออัครสาวกเสมอ และมักถูกวางไว้คู่กับฟีลิป ขณะที่พระกิตติคุณยอห์นกลับไม่เอ่ยชื่อบารโธโลมิวเลย แต่กล่าวถึงชายชื่อ นาธานาเอล ผู้ถูกฟีลิปพามาพบพระเยซู ตามธรรมประเพณีคริสเตียนและการศึกษาพระคัมภีร์จึงเข้าใจว่า บารโธโลมิว เป็นชื่อเชื้อสาย ส่วน นาธานาเอล เป็นชื่อส่วนบุคคล ซึ่งมีความหมายว่า พระเจ้าทรงประทาน ชื่อที่สะท้อนชีวิตและการทรงเรียกของเขาอย่างลึกซึ้ง

    ชายผู้ตั้งคำถามจากพระคัมภีร์เมื่อฟีลิปบอกว่า ได้พบพระเมสสิยาห์ ผู้มาจากนาซาเร็ธ นาธานาเอลตอบด้วยคำถามที่ตรงไปตรงมา นาซาเร็ธจะมีสิ่งดีอะไรออกมาได้หรือ คำพูดนี้ไม่ได้เกิดจากการดูหมิ่น แต่เกิดจากจิตใจของคนที่รู้จักพระคัมภีร์และเอาพระวจนะเป็นบรรทัดฐาน เขาเป็นตัวแทนของชาวยิวผู้เคร่งครัด ที่รอคอยพระสัญญาด้วยความจริงใจ

ต้นมะเดื่อ และการถูกมองเห็นในที่ลับ

    เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นนาธานาเอลเสด็จมา พระองค์ตรัสว่าดูเถิด คนอิสราเอลแท้ ผู้ไม่มีอุบายในใจ ยอห์น 1:47

    ในโลกยิวสมัยศตวรรษที่หนึ่ง ต้นมะเดื่อเป็นสถานที่สงบ ที่ผู้แสวงหาพระเจ้ามักนั่งใคร่ครวญพระคัมภีร์และอธิษฐาน พระเยซูทรงสำแดงพระญาณรู้ว่า นาธานาเอล เป็นผู้แสวงหาพระเจ้าอย่างจริงใจ แม้ในยามที่ไม่มีผู้ใดเห็น คำว่า ไม่มีอุบายในใจ จึงหมายถึงคนที่ไม่เสแสร้ง ไม่สวมบทศาสนา แต่มีความจริงใจต่อพระเจ้าในส่วนลึกของชีวิต

จากการถูกเปิดเผย สู่การสารภาพความเชื่อ

    สิ่งที่ทำให้นาธานาเอลเปลี่ยนใจ ไม่ใช่การโต้เถียงเชิงศาสนศาสตร์ แต่คือการที่พระเยซูทรงมองเห็นตัวตนแท้จริงของเขา ผลคือ การสารภาพความเชื่อที่ชัดเจนและหนักแน่นพระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ของอิสราเอล ยอห์น 1:49

    นี่คือความเชื่อที่เกิดจากใจซื่อตรง ไม่ใช่จากแรงกดดันหรือการชักจูง

    ร่องรอยของอัครสาวกผู้ไม่แสวงหาชื่อเสียง พระคัมภีร์ไม่ได้บันทึกบทบาทของบารโธโลมิวไว้มากนัก แต่ธรรมประเพณีคริสเตียนยุคแรกกล่าวว่า เขาออกประกาศข่าวประเสริฐไปไกลถึงเอเชียไมเนอร์ บางสายกล่าวถึงอินเดียหรืออาร์เมเนีย และจบชีวิตด้วยการเป็นพยานด้วยเลือดของตนเอง ชีวิตที่ไม่โดดเด่นในบันทึก แต่หนักแน่นในความสัตย์ซื่อ

ข้อคิดสำหรับวันนี้

    พระเจ้าทรงมองเห็นชีวิตฝ่ายใน มากกว่าภาพลักษณ์ภายนอกความสงสัยที่ซื่อตรง ไม่ได้พาเราออกห่างจากความเชื่อ แต่พาเราเข้าใกล้พระคริสต์มากขึ้นและคนที่ไม่มีอุบายในใจ อาจไม่เป็นที่กล่าวถึงมาก        

    เรื่องราวของบารโธโลมิว หรือ นาธานาเอล เชิญชวนเรากลับไปสู่รากฐานของความเชื่อ คือ ความซื่อตรงต่อพระเจ้าในส่วนลึกของหัวใจ เพราะในสายพระเนตรของพระองค์ ความจริงใจ มีค่ามากกว่าความยิ่งใหญ่ใดๆ ในสายตามนุษย์

ฟีลิป ผู้ตั้งคำถาม และเรียนรู้ความเชื่อผ่านประสบการณ์

ตอนที่ 5 ฟีลิป ผู้ตั้งคำถาม และเรียนรู้ความเชื่อผ่านประสบการณ์

พระคัมภีร์อ้างอิงหลัก มัทธิว 10:3 มาระโก 3:18 ลูกา 6:14 ยอห์น 1:43–46 ยอห์น 14:8–9

ฟีลิป ผู้ตั้งคำถาม และเรียนรู้ความเชื่อผ่านประสบการณ์

    ฟีลิปเป็นหนึ่งในอัครสาวกสิบสองคนที่มักถูกมองข้าม เพราะไม่มีปาฏิหาริย์ยิ่งใหญ่หรือคำเทศนาที่ยาวโดดเด่นเหมือนเปโตรหรือยอห์น แต่เมื่อพิจารณาอย่างลึกซึ้ง ฟีลิปคือภาพสะท้อนของผู้เชื่อจำนวนมาก คือผู้ที่เดินตามพระเยซูด้วยหัวใจที่จริงใจ แต่เต็มไปด้วยคำถาม และเรียนรู้ความเชื่อผ่านกระบวนการของชีวิตจริง

    พระกิตติคุณทั้งสามเล่มแรกกล่าวถึงฟีลิปในฐานะหนึ่งในสิบสองอัครสาวก มัทธิว 10:3 มาระโก 3:18 และลูกา 6:14 ระบุชื่อของเขาเคียงข้างบารโธโลมิว ซึ่งสอดคล้องกับพระกิตติคุณยอห์นที่เชื่อมโยงฟีลิปกับนาธานาเอล แสดงให้เห็นความสัมพันธ์เชิงพันธกิจมากกว่าความโดดเด่นส่วนบุคคล

    ฟีลิปมาจากเมืองเบธไซดา เมืองเดียวกับเปโตรและอันดรูว์ ยอห์น 1:43–46 เล่าเหตุการณ์สำคัญที่พระเยซูทรงเรียกฟีลิปด้วยพระองค์เอง คำตรัสสั้นๆ แต่ทรงพลังว่า “จงตามเรามาเถิด” ฟีลิปตอบสนองทันที และสิ่งแรกที่เขาทำคือไปหานาธานาเอล ไม่ใช่ด้วยถ้อยคำเทศนาที่ยิ่งใหญ่ แต่ด้วยประโยคเรียบง่ายว่า “เราพบผู้นั้นแล้ว”

    อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ฟีลิปโดดเด่นคือวิธีที่เขาเผชิญกับความสงสัย นาธาเนลตอบกลับด้วยความไม่เชื่อว่า “จะมีอะไรดีมาจากนาซาเร็ธได้หรือ” ฟีลิปไม่โต้แย้ง ไม่ยกเหตุผลเชิงศาสนศาสตร์ ไม่อ้างพระคัมภีร์ยาวเหยียด แต่กล่าวเพียงว่า “มาดูเถิด” นี่คือหัวใจของฟีลิป ความเชื่อที่เชิญชวนให้พิสูจน์ผ่านการพบเจอ ไม่ใช่การถกเถียง

    ในพระกิตติคุณยอห์น ฟีลิปมักเป็นคนที่ตั้งคำถามแทนคนอื่น ในเหตุการณ์เลี้ยงคนห้าพันคน ฟีลิปเป็นผู้ที่พระเยซูทรงทดสอบด้วยคำถามเรื่องอาหาร เพื่อเปิดเผยข้อจำกัดของการคิดแบบมนุษย์ และในยอห์น 14:8–9 ฟีลิปทูลว่า “พระองค์เจ้าข้า ขอทรงสำแดงพระบิดาแก่ข้าพระองค์ทั้งหลายเถิด” คำถามนี้ไม่ใช่ความดื้อรั้น แต่เป็นความหิวกระหายที่จะเข้าใจ

    คำตอบของพระเยซูสำคัญยิ่ง “ผู้ที่ได้เห็นเราก็ได้เห็นพระบิดาแล้ว” ฟีลิปเรียนรู้ว่าความเชื่อคริสเตียนไม่ได้เริ่มจากการเข้าใจทุกอย่าง แต่เริ่มจากการรู้จักพระคริสต์อย่างแท้จริง ผ่านการอยู่กับพระองค์ เดินกับพระองค์ และยอมให้ประสบการณ์เปลี่ยนมุมมองชีวิต

    ในบริบทของคริสตจักรยุคแรก ฟีลิปจึงเป็นตัวแทนของผู้เชื่อที่ไม่ได้เริ่มต้นจากความมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่เติบโตผ่านคำถาม ผ่านความสับสน และผ่านการเผชิญหน้ากับความจริงของพระเยซูคริสต์ ความเชื่อของเขาไม่ใช่ความเชื่อที่สำเร็จรูป แต่เป็นความเชื่อที่ก่อตัวขึ้นจากความสัมพันธ์

ข้อคิดสำหรับวันนี้

    ฟีลิปสอนเราว่า การมีคำถามไม่ได้หมายความว่าเราขาดความเชื่อ ตรงกันข้าม คำถามที่ซื่อสัตย์อาจเป็นประตูสู่ความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า พระเยซูไม่ได้ปฏิเสธฟีลิปเพราะเขาถาม แต่ทรงนำเขาให้รู้จักพระบิดาผ่านพระองค์เอง

    วันนี้ หากเรายังไม่เข้าใจทุกอย่างในความเชื่อ จงอย่าท้อใจ จงทำเหมือนฟีลิป คือเดินตามพระคริสต์ต่อไป เชิญชวนผู้อื่นมาดู และยอมให้ประสบการณ์กับพระองค์หล่อหลอมความเชื่อของเรา เพราะในที่สุด ผู้ที่ได้เห็นพระคริสต์ ก็จะได้เห็นความจริงที่เปลี่ยนชีวิตตลอดไป